سلام الان که مینویسم خونه ام. واقعیت اینه که من خیلی دیسترکت.. نه راستش دیسترکت نیستم. مشکلم بیشتر اینه که اون کاری که میخوام بکنم رو اون قدر بزرگ و نشدنی میبینم که حتی شروعش نمیکنم. یعنی کاملا اینطوریه که اگه یه قدم حتی کوچیکِ اولیه رو بردارم بقیه ش آسونتر میشه

باید بعضی وقتا بشینی توی غصه ت. بغلش کنی بذاری بیاد همه انرژیتو بگیره و ببره. اتفاقا آهنگای غمگین رو پلی کن. اتفاقا برو عمیقا توش. من غصه میخورم. از اینکه اینجا دوستام پدر و مادرشونو نزدیکشون دارن. و خواهر و برادراشونو. و دوستای نزدیک و صمیمیشون رو. اگر ایران اون وضعیت رو نداشت ما مجبور به این مهاجرت گسترده نمیشدیم. البته که من هنوز هم اسم کاری که کردم رو مهاجرت نمیذارم. من دارم امتحان میکنم. من میتونم هر لحظه که اراده کنم برگردم ایران. پیش پدر و مادر و خواهر و برادرام! ولی نمیخوام. و این مهمه. این نخواستن نشانۀ یک تصمیمه. که نباید کوچک شمرده شه. اینکه من چرا این انتخاب رو کردم نباید اینقدر مورد تحقیر واقع شه که الان توی ذهن خودم موردش واقعه. چه حرفای مهمی رو دارم میزنم امروز اینجا ساعت دو و هفت دقیقه بعد از ظهر چهارشنبه 

نمیتونم بگم چه قدر از تصمیم احمقانه ای که گرفته م شرم دارم. گظشضطز منظورم خریدن این مک بوکه که وای خدای هرچی از خوشگلیش بگم کمه. ولی در عین حال قدیمیه. یعنی برای یک سال و نیم پیشه. و اینکه خب یه ماه دیگه یه مدل جدید میاد و اگه تو میخوای بری زیر بار قرض برای خریدن یه مک بوک چرا صبر نمیکنی مدل جدیدشو بگیری؟ نمیدونم. نمیدونم. کامبیوتر شخصی که خونه دارم خیلی هم خوبه فقط کمی سرعتش کمه. که عیب نداره. بهتر از مانی اضافه خرج کردنه. اینجا نوشتم مانی چون کیبورد روی این مک هنوز اون حرفی که دوست دارم رو نداره که بتونم باهاش فارسی بنویسم مانی! فهمیدی؟ :)))